Portal Orzeczeń Sądu Apelacyjnego w Szczecinie

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II AKa 200/24

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1.  Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok łączny Sądu Okręgowego w Koszalinie z dnia 14 maja 2024r., sygnatura akt II K 27/24

1.2.  Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3.  Granice zaskarżenia

1.1.1.  Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☒

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.2.  Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4.  Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

1.5.  Ustalenie faktów

1.1.3.  Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

K. W.

brak istotnej zmiany w postawie skazanego od czasu wydania poprzedniej opinii o jego zachowaniu w okresie odbywania kary.

opinia o skazanym

k. 78-80

1.1.4.  Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2.1.

1.6.  Ocena dowodów

1.1.5.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.1.1.1

opinia o skazanym

dokument urzędowy, wystawiony przez kompetentny organ, którego wiarygodność nie była kwestionowana przez strony.

1.1.6.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

Obrońca skazanego w swej apelacji zarzucił wyrokowi rażącą niewspółmierność kary, polegającą na wymierzeniu skazanemu kary pozbawienia wolności przy zastosowaniu zasady asperacji, podczas gdy ze względu na tożsamość przedmiotową, jak również bliską więź czasową popełnienia przypisanych skazanemu czynów, zasadne było skorzystanie z zasady pełnej absorpcji bądź zasady asperacji na poziomie zbliżonym do zasady absorpcji.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Apelacja okazała się o tyle tylko zasadna, że jej wywiedzenie skutkowało podjęciem przez Sad Apelacyjny kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku, skutkiem której była zmiana wyroku, dokonana zgodnie z kierunkiem zaskarżenia wyznaczonym przedmiotową apelacją. Zmiana ta jednak nie byłą wynikiem podzielenia przez Sąd odwoławczy podniesionego przez skarżącego zarzutu rażącej niewspółmierności orzeczone kary, lecz wynikała ze stwierdzenia dalej idącego uchybienia, wobec którego utrzymanie wyroku w mocy byłoby rażąco niesprawiedliwe, gdyż sprowadzałoby się do zaakceptowania oczywistej obrazy prawa materialnego, jakiej dopuścił się Sąd I instancji przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy. Choć stwierdzenie tego uchybienia nastąpiło poza granicą zarzutu podniesionego przez skarżącego, to jednak było ono o takim znaczeniu, jak wskazane w art. 440 k.p.k., przez co Sąd odwoławczy, na mocy art. 433 § 1 in fine k.p.k. był uprawniony do zmiany zaskarżonego wyroku w skutek działania z urzędu, o ile zmiana wyroku nastąpiła na korzyść skazanego. Powody dokonania przez Sąd Apelacyjny takiej zmiany zostaną przedstawione w dalszej części niniejszego uzasadnienia (sekcja 4).

Wskazując na powyższe, podnieść należy w kontekście sformułowanego przez skarżącego zarzutu odwoławczego, że odnoszenie się do niego stało się bezprzedmiotowe, skoro został on sformułowany na bazie rozstrzygnięcia wydanego przez Sąd Okręgowy, które jednak było błędne co do kwestii zasadniczej - określenia podstawy do orzeczenia kary łącznej i jej ukształtowania zgodnie z obowiązującym prawem materialnym. Stwierdzając zaistnienie w niniejszej sprawie naruszenia art. 85 § 1 k.k., całkowicie dezaktualizowała się kwestia współmierności orzeczonych wobec skazanego kar łącznych pozbawienia wolności. Zostały one ukształtowane przy błędnym zastosowaniu art. 85 § 1 k.k., co skutkowało koniecznością w pierwszej kolejności określenia zgodnie z obowiązującymi przepisami prawidłowego zakresu rozstrzygnięcia o karze łącznej pozbawienia wolności, a dopiero w takich warunkach kształtowania kary lub kar łącznych.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Apelacyjny na podstawie art. 436 k.p.k. zaniechał odnoszenia się do zarzutu sformułowanego przez skarżącego w apelacji, gdyż jak wskazano wyżej było to bezprzedmiotowe. Sąd Apelacyjny ograniczył rozpoznanie środka odwoławczego do stwierdzonego na podstawie art. 440 k.p.k. uchybienia (podlegającego uwzględnieniu z urzędu), gdyż rozpoznanie sprawy w tym zakresie było wystarczające do wydania orzeczenia. Rozważania co do powodów dokonanej z urzędu zmiany zaskarżonego wyroku zostały przedstawione w dalszej części niniejszego uzasadnienia - w sekcji 4.

Wniosek

Skarżący wniósł o zmianę orzeczenia co do wymiaru kary łącznej pozbawienia wolności według zasady pełnej absorpcji, a ewentualnie o obniżenie wymiaru kary łącznej bliżej dolnej jej granicy

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Bezprzedmiotowość zarzutu sformułowanego przez skarżącego, nie mogła skutkować uwzględnieniem wniosku powiązanego z nim odwoławczego. Ten odnosił się do kar łącznych ukształtowanych przez Sad I instancji w błędny sposób, co jak już zasygnalizowano wymagało korekty instancyjnej. Jedynie kierując się wskazaniami art. 440 k.p.k. zmiana wyroku jaka mogła zaistnieć, musiała nastąpić na korzyść skazanego.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

prawidłowość zastosowania w niniejszej sprawie prawa materialnego - art. 85 § 1 k.k.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

Instancyjna kontrola zaskarżonego wyroku wykazała naruszenie przez Sąd I instancji przy kształtowaniu orzeczonych kar łącznych pozbawienia wolności art. 85 § 1 k.k. Choć z pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd Okręgowy miał na względzie prawidłowo treść zawartej w art. 85 1 k.k. regulacji codo zasad kształtowania kary łącznej, to jednak rozstrzygając w niniejszej sprawie do zasad tych nie zastosował się, błędnie określając które czyny pozostają ze sobą w zbiegu realnym pozwalającym na orzeczenie kary łącznej. Podkreślić w tym miejscu należy, że art. 85 § 1 k.k. określający zasady wedle których podlegają łączeniu kary orzeczone wobec skazanego jest przepisem prawa materialnego, przez co jego zastosowanie nie jest pozostawione dowolnemu uznaniu sądu, lecz przepis ten znajduje zastosowanie w każdym wypadku gdy zachodzą określone nim okoliczności. Okoliczności te, to fakt popełnienia przez sprawcę dwóch lub więcej przestępstw, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw i wymierzenie za nie kary tego samego rodzaju albo innych podlegające łączeniu. Kategoryczny i jasny sposób sformułowania wskazanego przepisu powoduje, ze błędne jest już stwierdzenie wyrażone przez Sąd Okręgowy w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (sekcja 3), że w stosunku do K. W. zachodziły warunki do orzeczenia kary łącznej w dwóch wariantach. Przedstawione dalej przez Sąd I instancji wywody wskazują na zastosowanie prawa materialnego w sposób błędny, niemożliwy do zaakceptowania. Pomijając błędne wskazanie daty piątego czynu objętego wyrokiem wydanym w sprawie II K 167/20 Sądu Rejonowego w Drawsku Pomorskim (co w zakresie treści wyroku podlegało sprostowaniu jako oczywista omyłka pisarska), wskazać trzeba, że Sąd Okręgowy nie dostrzegł, że wyrok wydany w sprawie II K 66/22 Sądu Rejonowego w Drawsku Pomorskim obejmował m. in. skazanie za czyn popełniony w dniu 9.01.2022r. O ile (co oczywiste) czyn ten był popełniony przed data wydania wyroku w tej właśnie sprawie, to jednak był on popełniony już po dacie wydania wyroku w sprawie II K 167/20, to jest po dniu 22.01.2021r. Nie pozostawał on zatem w zbiegu realnym z innymi czynami popełnionymi przed datą wydania wyroku w sprawie II K 167/20, a kara za ten czyn orzeczona nie mogła być łączona z karami wymierzonymi za owe czyny. Nieuwzględnienie powyższego skutkowało błędnym przyjęciem przez Sąd Okręgowy możliwości kształtowania kary łącznej "w dwóch wariantach", wskazanych w rozważaniach przedstawionych w sekcji 3 pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku.

Tymczasem uwzględnienie wskazanej okoliczności (daty czynu kwalifikowanego jako przestępstwo z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, objętego wyrokiem w sprawie II K 66/22), nakazuje uznać że przed data wydania pierwszego wyroku skazującego (wyroku z dnia 22.02.2021r. w sprawie II K 167/20) skazany popełnił następujące przestępstwa:

- ciąg przestępstw z art. 278 § 1 kk, za który wymierzono skazanemu karę pozbawienia wolności w rozmiarze 8 miesięcy

- przestępstwo z art. 54 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, za które wymierzono skazanemu karę pozbawienia wolności w rozmiarze 1 miesiąca, objęte wyrokiem Sądu Rejonowego w Drawsku Pomorskim z dnia 22.02.2021r. w sprawie II K 167/20,

- przestępstwo z art. 279 § 1 kk, za które wymierzono skazanemu karę pozbawienia wolności w rozmiarze 1 roku i 2 miesięcy,

- przestępstwo z art. 278 § 1 kk, za które wymierzono skazanemu karę pozbawienia wolności w rozmiarze 6 miesięcy

objęte wyrokiem Sądu Rejonowego w Drawsku Pomorskim z dnia 25.05.2022r. w sprawie II K 66/22,

- ciąg przestępstw z art. 279 § 1 kk i art. 13 § 1 kk w zw. z art. 279 § 1 kk, za który wymierzono skazanemu karę pozbawienia wolności w rozmiarze 1 roku i 8 miesięcy,

- przestępstwo z art. 222 § 1 kk w zb. z art. 157 § 2 kk w zb. z art. 224 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 57a § 1 kk, za które wymierzono skazanemu kare pozbawienia wolności w rozmiarze 8 miesięcy

- przestępstwo z art. 288 § 1 kk, za które wymierzono skazanemu karę pozbawienia wolności w rozmiarze 5 miesięcy,

objęte wyrokiem Sądu Rejonowego w Drawsku Pomorskim z dnia 31.08.2022 r. w sprawie II K 45/21.

Tylko te czyny spełniały wyrażony w art. 85 § 1 k.k warunek popełnienia ich zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw. Owym pierwszym wyrokiem był zaś wyrok Sądu Rejonowego w Drawsku Pomorskim z dnia 22.02.2021r. wydany w sprawie II K 167/20. One zatem pozostawały w zbiegu realnym, a wymierzenie za nie kary tego samego rodzaju pozwalało na orzeczenie kary łącznej obejmującej wskazane kary jednostkowe.

Poza powyższym zbiegiem realnym pozostawał czyn z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, popełniony w dniu 9.01.2022r., objęty skazaniem w sprawie II K 66/22 (kara 2 miesięcy pozbawienia wolności) i czyn z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 64 §1 k.k. popełniony w dniu 23.06.2022r. objęty skazaniem w sprawie II K 103/22 Sądu Okręgowego w Koszalinie. Oba te czyny, nie spełniały wyrażonego w art. 85 § 1 k.k. warunku ich popełnienia "zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw" (przestępstwo z drugiej z powyższych spraw zostało popełnione po wydaniu wyroku co do pierwszego z tych przestępstw), zatem nie pozostawały one ze sobą w zbiegu realnym i nie zachodziła możliwość orzeczenia w stosunku do tych przestępstw kary łącznej.

Prawidłowe - w oparciu o tak ustaloną konfigurację dat popełnienia przez skazanego kolejnych przestępstw - zastosowanie prawa materialnego wymagało ukształtowania kary łącznej w innej konfiguracji skazań niż uczynił to (wadliwie) Sąd I instancji. Jako że zaistniałe uchybienie dotyczyło zastosowania prawa materialnego, jego stwierdzenie wymagało dokonania zmiany zaskarżonego wyroku, gdyż pozostawienie w obrocie prawnym wyroku zawierającego rozstrzygnięcia wydane z obrazą prawa materialnego byłoby rażąco niesprawiedliwe. W tym okolicznościach Sąd Apelacyjny, na podstawie art. 440 k.p.k., dokonał zamiany zaskarżonego wyroku z urzędu.

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

1.7.  Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

W zakresie nie objętym zmianą dokonaną przez Sąd Apelacyjny (opisaną w sekcji 5.2.1.).

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Nie zaistniały podstawy do zmiany zaskarżonego wyroku w zakresie innym niż opisany poniżej (w sekcja 5.2.1.), to jest co do pozostałych zawartych w zaskarżonym wyroku zmian rozstrzygnięć o uchyleniu kar łącznych wskazanych w punktach I-IV części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, do pozostawienia do odrębnego wykonania pozostałych rozstrzygnięć zawartych w wyrokach orzekających kary podlegające łączeniu oraz do kosztów procesu. Wydane w tym zakresie rozstrzygnięcia były prawidłowe, nie były kwestionowane przez skarżącego i Sad Apelacyjny nie stwierdził co od nich uchybień podlegających uwzględnieniu z urzędu.

1.8.  Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany

a) uchylenie rozstrzygnięcia o wymierzonych skazanemu karach łącznych pozbawienia wolności (punkty V i VII części dyspozytywnej),

b) połączenie, na podstawie art. 86 § 1 kk i art. 91 § 2 kk wymierzonych skazanemu K. W. kar pozbawienia wolności, orzeczonych:

- wyrokiem Sądu Rejonowego w Drawsku Pomorskim z dnia 22.02.2021r. w sprawie II K 167/20 za ciąg przestępstw z art. 278 § 1 kk w rozmiarze 8 miesięcy oraz za przestępstwo z art. 54 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w rozmiarze 1 miesiąca,

- wyrokiem Sądu Rejonowego w Drawsku Pomorskim z dnia 25.05.2022r. w sprawie II K 66/22 za przestępstwo z art. 279 § 1 kk w rozmiarze 1 roku i 2 miesięcy oraz za przestępstwo z art. 278 § 1 kk w rozmiarze 6 miesięcy,

- wyrokiem Sądu Rejonowego w Drawsku Pomorskim z dnia 31.08.2022 r. w sprawie II K 45/21 za ciąg przestępstw z art. 279 § 1 kk i art. 13 § 1 kk w zw. z art. 279 § 1 kk w rozmiarze 1 roku i 8 miesięcy, za przestępstwo z art. 222 § 1 kk w zb. z art. 157 § 2 kk w zb. z art. 224 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 57a § 1 kk w rozmiarze 8 miesięcy oraz za przestępstwo z art. 288 § 1 kk w rozmiarze 5 miesięcy

i orzeczenie wobec K. W. kary łącznej pozbawienia wolności w rozmiarze 3 lat i 5 miesięcy,

c) zaliczenie, na podstawie art. 63 § 1 kk w zw. z art. 577 kpk, na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności okres pozbawienia wolności skazanego od dnia 7.12.2019 r. godz. 10.50 do dnia 9.12.2019 r. godz. 10.45,

d) umorzenie, na podstawie art. 572 kpk, postępowanie odnośnie orzeczenia kary łącznej co do kary pozbawienia wolności wymierzonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Drawsku Pomorskim z dnia 25.05.2022 r. w sprawie II K 66/22 za przestępstwo z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w rozmiarze 2 miesięcy oraz kary pozbawienia wolności wymierzonej wyrokiem Sądu Okręgowego w Koszalinie z dnia 4.10.2023r. w sprawie II K 103/22 za przestępstwo z art. 280 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk w rozmiarze 4 lat.

Zwięźle o powodach zmiany

Wobec konieczności orzeczenia nowej kary łącznej w pierwszej kolejności orzeczono o uchyleniu kary łącznej orzeczonej przez Sad I instancji zaskarżonym wyrokiem.

Następnie, stosując art. 86 § 1 k.k. i 91 § 2 k.k. Sąd Apelacyjny orzekł karę łączną obejmującą kary jednostkowe wymierzone skazanemu za czyny wskazane w punkcie Ia części dyspozytywnej niniejszego wyroku. Z racji tego, że wśród łączonych kar były także kary wymierzone za ciągi przestępstw z art. 91 § 1 k.k., podstawę orzeczenia kary łącznej stanowił art. 91 § 2 k.k. oraz art. 86 § 1 k.k. Granice do orzeczenia w ten sposób kary łącznej wyznaczała z jednej strony najsurowsza z kar jednostkowych, to jest kara 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności, wymierzona wyrokiem w sprawie II K 45/21 Sądu Rejonowego w Drawsku Pomorskim, przy czym zgodnie z treścią art. 86 § 1 k.k. orzekana kara łączna musiała być kształtowana powyżej tejże kary, z drugiej strony granicę kary łącznej wyznaczała suma kar jednostkowych, która dla wskazanych skazań wynosiła 5 lat i 2 miesiące pozbawienia wolności. Uwzględniając trafnie ustalone przez Sąd I instancji okoliczności podmiotowe, tyczące się sylwetki skazanego, ale też ilość (mnogość) skazań, co do których orzekano karę łączną, nie najściślejszy związek czasowy między popełnionymi przestępstwami (okres ponad roku, w jakim przestępstwa te skazany popełnił) i takiż związek rodzajowy (oprócz przestępstw przeciwko mieniu, także przestępstwa przeciwko innym dobrom), Sąd Apelacyjny ukształtował karę łączną pozbawienia wolności orzekaną wobec skazanego na poziomie 3 lat i 5 miesięcy.

Tak ukształtowana kara łączna wraz z podlegającymi odrębnemu wykonaniu karą w rozmiarze 2 miesięcy pozbawienia wolności (przestępstwo z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii objęte skazaniem w sprawie II K 66/22) oraz karą w rozmiarze 4 lat pozbawienia wolności (przestępstwo z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. objęte skazaniem w sprawie II K 103/22) skutkować będzie łącznym czasem odbywania kar pozbawienia wolności wynoszącym 7 lat i 7 miesięcy. Jest to zaś okres krótszy niż wynikający z treści zaskarżonego wyroku, gdzie łączny czas odbywania orzeczonych wobec skazanego kar łącznych pozbawienia wolności wynosił 7 lat i 10 miesięcy. Dokonana zatem przez Sąd Apelacyjny zmiana zaskarżonego wyroku nastąpiła na korzyść skazanego, przez co spełniony został i tego rodzaju warunek wskazany w art. 440 k.p.k.

Na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności, stosownie do art. 577 k.p.k., zaliczono skazanemu okres rzeczywistego pozbawienia go wolności w jednej ze spraw podlegających łączeniu (sprawa II K 167/20).

Wobec braku podstaw do orzeczenia kary łącznej obejmującej karę pozbawienia wolności wymierzoną wyrokiem Sądu Rejonowego w Drawsku Pomorskim z dnia 25.05.2022 r. w sprawie II K 66/22 za przestępstwo z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii (w rozmiarze 2 miesięcy) oraz karę pozbawienia wolności wymierzonej wyrokiem Sądu Okręgowego w Koszalinie z dnia 4.10.2023r. w sprawie II K 103/22 za przestępstwo z art. 280 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk (w rozmiarze 4 lat), na podstawie art. 572 k.p.k. postępowanie o wydanie wyroku łącznego w tej części Sąd Apelacyjny umorzył.

1.9.  Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

1.1.7.  Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.1.1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

5.3.1.4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

1.1.8.  Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

1.10.  Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

Pkt III

Odnośnie wynagrodzenia dla obrońcy działającego w niniejszej sprawie z urzędu, rozstrzygnięto na podstawie § 17 ust. 5 i § 4 ust. 3 rozporządzenie z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. 2024 poz. 764). Sąd Apelacyjny nie znalazł podstaw do przyznania wynagrodzenia obrońcy w kwocie wyższej niż podstawowa kwota opłaty należnej za obronę w sprawie o wydanie wyroku łącznego, gdyż nie uzasadniały tego stopień skomplikowania sprawy (sprawa nie była obszerna , ani skomplikowana), ani nakład pracy obrońcy (wywód on apelację formułując jedynie zarzut rażącej niewspółmierności kary, podczas gdy zasadnym byłoby kwestionowanie w apelacji rozstrzygnięcia w zakresie zastosowanego prawa materialnego).

Pkt IV

W zakresie kosztów procesu należnych Skarbowi Państwa za postępowanie odwoławcze, rozstrzygnięto na podstawie art. 624 § 1 kpk, zwalniając skazanego od ich poniesienia z uwagi na jego słabą sytuację finansową i majątkową.

7.  PODPIS

SSO del. do SA Maciej Kawałko SSA Przemysław Żmuda SSA Robert Mąka

1.11.  Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

obrońca skazanego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

rozstrzygnięcie w zakresie kary

0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☒

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.1.1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana