Portal Orzeczeń Sądu Apelacyjnego w Szczecinie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 16 października 2025 r.

Sąd Apelacyjny w Szczecinie III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie następującym:

Przewodniczący:	Sędzia Barbara Białecka
Protokolant:	st. sekr. sąd. Katarzyna Hajko

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2025 r. w S.

sprawy M. M.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S.

o przeliczenie podstawy wymiaru kapitału początkowego i emerytury

na skutek apelacji organu rentowego

od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie

z dnia 29 października 2024 r., sygn. akt VI U 297/23

uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w S. VI Wydziałowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, pozostawiając temu sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania apelacyjnego.

Barbara Białecka

Sygn. akt III AUa 490/24

UZASADNIENIE

Decyzją z 13 stycznia 2023 r., znak (...)-2008, Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. ponownie ustalił kapitał początkowy ubezpieczonego M. M.. Jego wartość na dzień 1 stycznia 1999 r. wyniosła 157 797,09 zł. W związku z decyzją o ponownym ustaleniu kapitału początkowego została również wydana decyzja z 8 lutego 2023 r. o przeliczeniu emerytury od 1 listopada 2022 r.

Odwołanie od powyższych decyzji złożył M. M. kwestionując prawidłowość rozstrzygnięcia organu rentowego w zakresie jego pracodawcy i wysokości wynagrodzenia w spornym okresie.

W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie, w uzasadnieniu podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 29.10.2024 r. Sąd Okręgowy w Szczecinie zmienił zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w S. z dnia13 stycznia 2023 r., znak (...) w ten sposób, że przyznał M. M. prawo do uwzględnienia przy ustalaniu wysokości podstawy wymiaru kapitału początkowego okresu pracy od 30 czerwca 1986 r. do 31 lipca 1990 r. w (...).

Sąd Okręgowy ustalił, że począwszy od 6 września 1984 r. M. M. był pracownikiem H. W., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Zakład (...) w P.. H. W. oddelegował pracownika do pracy spawacza w Hucie (...) w R.. M. M. miał trudności z porozumieniem się ze swoim pracodawcą, w związku z czym poprosił o rozwiązanie umowy o pracę. 31 marca 1986 r. otrzymał pisemne oświadczenie pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę. Trzymiesięczny okres wypowiedzenia upłynął 30 czerwca 1986 r.

Jeszcze 31 marca 1986 r. M. M. złożył podanie o zatrudnienie do (...). Następnie przeszedł szkolenie BHP, odnowił uprawnienia spawalnicze i złożył własne próbki spawalnicze do (...). Poprzedni pracodawca – H. W. nie miał niczego wspólnego z tymi czynnościami, ani nie delegował go do (...).

W dniu 30 czerwca 1986 r. M. M. zawarł umowę o pracę z (...).

Kurs i przygotowanie spawalnicze trwały dwa miesiące, po czym M. M. wyjechał – jako pracownik (...) – na budowę eksportową elektrowni atomowej w S. w Niemieckiej Republice Demokratycznej.

Przez cały okres budowy eksportowej otrzymywał dodatek eksportowy. Jego przełożeni dokonywali wpisów w Książce spawacza w części „Przebieg pracy spawalniczej”, każdorazowo używając przy tym pieczątki o treści „ (...), ul. (...), (...)-(...) Z., B. KKW S.”:

- od 30.06.86 do 31.10.89 – spawanie elektryczne ręczne w elektrowni atomowej w S. w NRD

- od 1.11.89 do 31.07.1990 – spawanie elektryczne ręczne w (...)/IMO L. oraz KKW S..

W okresie zatrudnienia w (...) zawarł dwa aneksy do umowy o pracę: 1 stycznia 1989 r. oraz 2 stycznia 1990 r. Każdy z nich nosił w nagłówku pieczątkę (...) i odnosił się do umowy o pracę z dnia 18 czerwca 1986 r.

16 lipca 1990 r. (...) wystawił M. M. dokument o nazwie „Ocena przydatności pracownika zatrudnionego na budowie eksportowej”. W jego treści wpisano, że od 30 czerwca 1986 r. jest pracownikiem delegowanym przez (...) do pracy na budowie eksportowej KKW S..

Z dniem 15 czerwca 1990 r. (...) wypowiedział umowę o pracę ubezpieczonego, ze względu na zmianę środków płatniczych w kraju zatrudnienia.

(...) Spółka Akcyjna w Z. wystawiła M. M. świadectwo pracy za okres pracy od 30 czerwca 1986 r. do 31 lipca 1990 r., na stanowisku spawacza, w pełnym wymiarze czasu pracy.

(...) Spółka Akcyjna w Z. 20 października 2022 r. złożyła do ZUS zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu (...)7 M. M., wykazując w nim wynagrodzenie za lata 1986-1990

Na podstawie powyższych ustaleń Sąd Okręgowy zważył, że odwołanie ubezpieczonego okazało się uzasadnione. Sąd ten podkreślił, że przedmiotem postępowania była decyzja ZUS z dnia 13 stycznia 2023 r., którą organ rentowy ustalił M. M. wysokość kapitału początkowego, pomijając okres zatrudnienia od 30 czerwca 1986 r. do 31 lipca 1990 r. w (...) Spółce Akcyjnej w Z. (oraz jej poprzednika prawnego (...)) i towarzyszące mu wynagrodzenie za pracę na budowie eksportowej. Organ rentowy błędnie ustalił, że w tym okresie ubezpieczony był pracownikiem H. W., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Zakład (...) w P.. W konsekwencji kolejną decyzją z 8 lutego 2023 r. ZUS na tej podstawie przeliczył emeryturę ubezpieczonego.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Sąd Okręgowy przywołał art. 173 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jednolity Dz.U. z 2023 r. w poz. 1251 - dalej jako ustawa emerytalna), zgodnie z którym dla osób objętych nowymi zasadami obliczania emerytur, które podlegały ubezpieczeniu przed wejściem w życie ustawy, kiedy nie było jeszcze obowiązku ewidencjonowania składek na indywidualnych kontach, ustalany jest kapitał początkowy.

Stosownie do art. 174 ust. 1 ustawy, kapitał początkowy ustala się na zasadach określonych w art. 53, z uwzględnieniem ust. 2-12. Zgodnie z ust. 2, przy ustalaniu kapitału początkowego przyjmuje się przebyte przed dniem wejścia w życie ustawy:

1) okresy składkowe, o których mowa w art. 6;

2) okresy nieskładkowe, o których mowa w art. 7 pkt 5;

3) okresy nieskładkowe, o których mowa w art. 7 pkt 1-4 i 6-12, w wymiarze nie większym niż określony w art. 5 ust. 2.

Zgodnie z art. 175 ust. 1 zdanie 2 ustawy emerytalnej, postępowanie w sprawie ustalenia kapitału początkowego przebiega według zasad dotyczących ustalenia prawa do świadczeń przewidzianych w ustawie (w szczególności chodzi tu o katalog środków dowodowych, jakie służą ubezpieczonemu w postępowaniu przed organem rentowym do wykazania zarówno stażu ubezpieczonego, jak i wysokości przychodów).

Z kolei na mocy § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 października 2011 r. w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe (Dz.U. z 2011 r. Nr 237, poz. 1412) osoba ubiegająca się o emeryturę powinna przedstawić dokumenty stwierdzające okresy uzasadniające prawo do świadczeń i ich wysokość.

W § 22 ust. 1 cytowanego rozporządzenia wskazano, że jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, środkiem dowodowym stwierdzającym okresy zatrudnienia na podstawie umowy o pracę jest świadectwo pracy, zaświadczenie płatnika składek lub innego właściwego organu, wydane na podstawie posiadanych dokumentów lub inny dokument, w tym w szczególności: 1) legitymacja ubezpieczeniowa; 2) legitymacja służbowa, legitymacja związku zawodowego, umowa o pracę, wpis w dowodzie osobistym oraz pisma kierowane przez pracodawcę do pracownika w czasie trwania zatrudnienia.

Sąd Okręgowy zaznaczył, że postępowanie w sprawach emerytalnych jest dwuetapowe. Przed organem rentowym sprawa ma charakter administracyjno-prawny (organ rentowy stosuje przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego), natomiast na etapie postępowania odwoławczego staje się sprawą cywilną, rozpoznawaną na podstawie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego. Podstawowym celem tego postępowania jest zaś rozstrzygnięcie sprawy po dostatecznym, wszechstronnym wyjaśnieniu okoliczności spornych. Według art. 473 k.p.c. w postępowaniu przed sądem ubezpieczeń społecznych nie stosuje się żadnych ograniczeń dowodowych. Wynika z tego, iż każdy fakt może być dowodzony wszelkimi środkami, które sąd uzna za pożądane i celowe. Sąd nie jest też związany środkami dowodowymi określonymi dla dowodzenia przed organami rentowymi (tak m.in. uchwała Sądu Najwyższego z 21 września 1984 r., III UZP 48/84. LEX nr 14630; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 kwietnia 1999 r., OSNP 2000 /11/439; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 lutego 1996 r., II URN 3/95).

Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z przepisem art. 233 § 1 k.p.c., sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Należy mieć na uwadze, że swobodna ocena dowodów dokonywana jest przez pryzmat własnych przekonań sądu, jego wiedzy i posiadanego zasobu doświadczeń życiowych, ale powinna także uwzględniać wymagania prawa procesowego oraz reguły logicznego myślenia, według których sąd w sposób bezstronny, racjonalny i wszechstronny rozważa materiał dowodowy jako całość, dokonuje wyboru określonych środków dowodowych i - ważąc ich moc oraz wiarygodność - odnosi je do pozostałego materiału dowodowego (por. wyrok SN z 10 czerwca 1999 r. II UKN 685/98 OSNAPiUS 2000/17 poz. 655).

Ustalając stan faktyczny tej sprawy Sąd Okręgowy oparł się o treść dokumentów zgromadzonych w aktach rentowych ubezpieczonego, ale przede wszystkim na tych złożonych przez ubezpieczonego w toku procesu, których autentyczność nie była przez strony kwestionowana i nie budziła wątpliwości Sądu. Zostały one sporządzone w sposób zgodny z przepisami prawa, przez uprawnione do tego osoby, w ramach ich kompetencji oraz w sposób rzetelny i jako takie mogły być podstawą ustaleń faktycznych sądu. Z tymi dokumentami korespondowały zeznania ubezpieczonego, które na podstawie bezpośredniej obserwacji sąd uznał za spontaniczne i wiarygodne.

Wynikało z nich, że w 1986 r. ubezpieczony miał trudności z porozumieniem się ze swoim pracodawcą, w związku z czym poprosił o rozwiązanie umowy o pracę. 31 marca 1986 r. otrzymał pisemne oświadczenie pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę, a okres wypowiedzenia upłynął 30 czerwca 1986 r., co potwierdza przesłuchanie ubezpieczonego oraz dokument wypowiedzenia.

Świadectwo pracy wystawione przez ówczesnego pracodawcę, na którym oparł się organ rentowy, zawierało błędną datę końcową okresu zatrudnienia.

Wynika to przede wszystkim z szeregu dokumentów, które wykazują przebieg zatrudnienia ubezpieczonego u kolejnego pracodawcy, czyli w (...) w okresie od 30 czerwca 1986 r. do 31 lipca 1990 r., gdy świadczył pracę na budowie eksportowej elektrowni atomowej w S. w Niemieckiej Republice Demokratycznej:

- K. spawacza (w oryginale) wykazująca wpisy z części „Przebieg pracy spawalniczej”, gdzie dwukrotnie przełożeni używając pieczątki o treści „ (...), ul. (...), (...)-(...) Z., B. KKW S.” wykazali pracę od 30.06.86 do 31.10.89 na budowie elektrowni atomowej w S. w NRD oraz od 1.11.89 do 31.07.1990 na budowie w (...)/IMO w L. oraz elektrowni w S.,

- dwa aneksy do umowy o pracę: z 1 stycznia 1989 r. oraz z 2 stycznia 1990 r., z których każdy zawierał w nagłówku pieczątkę (...) i odnosił się do umowy o pracę z czerwca 1986 r.

- „Ocena przydatności pracownika zatrudnionego na budowie eksportowej” z 16 lipca 1990 r., gdzie pracodawca zaznaczył, że od 30 czerwca 1986 r. ubezpieczony był pracownikiem delegowanym przez (...) do pracy na budowie eksportowej KKW S.

- wypowiedzenie umowy z dniem 15 czerwca 1990 r. dokonane przez (...)

- świadectwo pracy za okres pracy od 30 czerwca 1986 r. do 31 lipca 1990 r. wystawione przez (...) SA w Z..

Wszystkie te dokumenty są zupełnie zbieżne z opisem zatrudnienia zawartym w zeznaniach ubezpieczonego. W żadnym z nich nie ma mowy o zatrudnieniu u H. W. lub o delegowaniu przez tegoż. Wynika z nich bez wątpienia, że w spornym okresie ubezpieczony był pracownikiem (...) i to ten pracodawca delegował go na budowę eksportową do NRD.

W rezultacie Sąd Okręgowy, na podstawie art. 477 ¹⁴ § 2 k.p.c. zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznał ubezpieczonemu prawo do uwzględnienia przy ustalaniu wysokości podstawy wymiaru kapitału początkowego okres pracy od 30 czerwca 1986 r. do 31 lipca 1990 r. w (...). Organ rentowy powinien uwzględnić więc wynagrodzenie ubezpieczonego w latach 1986-1990 wykazane przez (...) S.A. w zaświadczeniu o zatrudnieniu i wynagrodzeniu (...)7 z 20 października 2022 r. (k. 60-61 pliku I akt rentowych) zarówno przy wyliczaniu kapitału początkowego, jak i przy przeliczeniu emerytury.

Z wyrokiem nie zgodził się organ rentowy, rozstrzygnięciu zarzucił:

1. obrazę przepisów prawa procesowego, tj.:

a) art. 386 § 4 k.p.c. poprzez nierozpoznanie istoty sprawy, tj. ustalenia wysokości zarobków ubezpieczonego podlegających wliczeniu do podstawy wymiaru kapitału początkowego oraz obliczonej na jego podstawie emerytury;

b) art. 477 ¹⁴ k.p.c. poprzez jego niezastosowanie i brak orzeczenia w przedmiocie odwołania ubezpieczonego od decyzji ZUS z dnia z dnia 08.02.2023 r. nr (...) o przeliczeniu emerytury;

2. obrazę przepisów prawa materialnego, tj.:

a) art. 174 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS poprzez jego niezastosowanie i nakazanie zakładowi uwzględnienie przy ustalaniu wysokości podstawy wymiaru kapitału początkowego okresu pracy od 30.06.1986 r. do 31.08.1990 r. w (...) S.A. w Z., podczas gdy okres ten został już uwzględniony przez Zakład w zaskarżonej decyzji.

Na podstawie art. 368 § 5 k.p.c. organ wniósł o:

- uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie o

- zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie odwołania wnioskodawcy, a nadto

- o przeprowadzenie dowodu z pisma (...) z dnia 05.03.2003 r., z pisma (...) z dnia 16.07.1990 r, na okoliczność ustalenia wysokości wynagrodzeń ubezpieczonego,

- zasądzenie od wnioskodawcy na rzecz pozwanego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

W odpowiedzi na apelację ubezpieczony wniósł o jej oddalenie w całości, o rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz o zasądzenie od organu na rzecz ubezpieczonego kosztów zastępstwa radcowskiego w postępowaniu apelacyjnym według norm przepisanych. Z ostrożności ubezpieczony wniósł o nieobciążanie go kosztami zastępstwa strony przeciwnej.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje.

Apelacja organu rentowego, jako uzasadniona, skutkowała uchyleniem zaskarżonego orzeczenia i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.

Nie ulega wątpliwości, iż rozpoznanie istoty sprawy wymaga prawidłowego zidentyfikowania jej przedmiotu; bez tego zabiegu nie jest możliwe dokonanie oceny żądania pozwu (w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych rolę tę pełni odwołanie) w płaszczyźnie prawa materialnego. Sąd drugiej instancji dokonuje tej oceny - w granicach zaskarżenia - niezależnie od zarzutów podniesionych w apelacji. Istotę sprawy w rozumieniu art. 386 § 4 k.p.c. określa przedmiot i zakres postępowania sądowego. W sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych bezpośrednim przedmiotem sprawy jest odwołanie od decyzji organu rentowego. Oczywiście odwołanie odnosi się do decyzji i przez to podlega ona także rozpoznaniu przez sąd, ale tym co podlega podstawowej kognicji jest odwołanie; to ocena jego zasadności (niezasadności) jest głównym zadaniem sądu ubezpieczeń społecznych; z kolei ocena odwołania staje się podstawą, główną przesłanką ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy.

W niniejszej sprawie zaskarżone odwołaniem zostały dwie decyzje:

- decyzja ZUS z dnia 13.01.2023 r. o ponownym ustaleniu kapitału początkowego,

- decyzja ZUS z dnia 8.02.2023 r. o przeliczeniu emerytury.

Decyzją z dnia 13.01.2023 r. ustalono kapitał początkowy wnioskodawcy w związku z przeliczeniem podstawy wymiaru. W związku z wydaniem decyzji o ponownym ustaleniu kapitału początkowego, wydano decyzję z dnia 08.02.2023 r. o przeliczeniu emerytury. Ubezpieczony wniósł odwołanie od obu decyzji.

Tymczasem, Sąd Okręgowy przeprowadził postępowanie dowodowe i zmienił decyzję organu z dnia 13.01.2023 r. przyznając ubezpieczonemu prawo do uwzględnienia przy ustalaniu wysokości podstawy wymiaru kapitału początkowego okresu pracy od dnia 30.06.1986 r. do dnia 31.08.1990 r, w (...) S.A. w Z. uznając, iż ubezpieczony był w ww. okresie pracownikiem tegoż Zakładu. Sąd I instancji nie orzekł natomiast w kwestii decyzji z dnia 8.02.2023 r., poprzestając na stwierdzeniu wyartykułowanym w końcowej treści pisemnego uzasadnienia, iż „organ rentowy powinien uwzględnić więc wynagrodzenie ubezpieczonego w latach 1986-1990 wykazane przez (...) S.A. w zaświadczeniu o zatrudnieniu i wynagrodzeniu (...)7 z 20 października 2022 r. (k. 60-61 pliku I akt rentowych) zarówno przy wyliczaniu kapitału początkowego, jak i przy przeliczeniu emerytury”. Rzecz w tym, że powyższego Sąd Okręgowy nie ujął w treści sentencji wyroku – pominął w treści rozstrzygnięcia decyzję z 8.02.2023 r. Nie dokonał też jakichkolwiek rozważań faktycznych czy prawnych w tym zakresie. Uwaga Sądu Okręgowego ogniskowała się wyłącznie na kwestii ujęcia w kapitale początkowym spornego okresu.

Dostrzec trzeba, że sam okres pracy wnioskodawcy od 30.06.1986 r. do 31.08.1990 r. został już ujęty w kapitale początkowym przez pozwanego (k. 66 akt ZUS, plik I). Okoliczność uwzględnienia ww. okresu pracy wynika z wykazu okresów uwzględnionych do wyliczenia kapitału początkowego i była niesporna.

Faktycznym zaś przedmiotem sporu było ustalenie wysokości wynagrodzeń z okresu od 30.06.1986 r. do 31.08.1990 r., które mają zasadnicze znaczenie dla podstawy wymiaru emerytury ubezpieczonego. Ubezpieczony bowiem stał na stanowisku, że do wyliczenia kapitału początkowego, a następnie emerytury, winny być przyjęte kwoty wynagrodzeń wynikające z zaświadczenia RP7 (k. 60 akt ZUS, plik I) wystawionego przez (...) S. A. dnia 20.10.2022 r. Odwołujący wskazał, że w Zakładzie (...) pracował do 31 marca 1986 r., a w kolejnych latach jego pracodawcą był (...). Treść odwołania, choć lakoniczna, wprost określa zaskarżane decyzje oraz ich przedmiot. Podobnie wola samego odwołującego została wyrażona w jego piśmie z dnia 11 maja 2023 r. (k. 23), w którym odnosi się do wysokości wynagrodzeń za lata 1986 – 1990.

Organ z kolei stanął na stanowisku, że (...), nie był uprawniony do wystawienia RP7, zatem należało przyjąć minimalne wynagrodzenie pracowników obowiązujące w spornych latach, zgodnie z art. 15 ust. 2a ustawy o emeryturach i rentach z FUS.

Powyżej wyartykułowane kwestie winien rozważyć Sąd Okręgowy w odniesieniu do dokumentów przedłożonych przez ubezpieczonego oraz wzmiankowanych przez organ, znajdujących się w aktach emerytalnych. Zadaniem Sądu I instancji będzie ustalenie po pierwsze, który zakład pracy w latach 1986 – 1990 był pracodawcą ubezpieczonego, a co za tym idzie który był uprawniony do wystawienia zaświadczenia RP7. Dalej należy ustalić, czy za podstawę wyliczeń kapitału początkowego należy przyjąć kwoty wynagrodzeń wynikające z zaświadczenia RP7 przedłożonego przez ubezpieczonego, czy też należy przyjąć minimalne wynagrodzenie pracowników obowiązujące w spornych latach.

Rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji nie odnosi się więc do tego, co było przedmiotem sprawy, przy zaniechaniu zbadania materialnej podstawy formułowanego żądania, a to oznacza nierozpoznanie istoty sprawy. Wnioskodawca w sposób, który nie pozostawia wątpliwości, formułuje swoje żądanie, ale materialna podstawa jego żądania nie została zbadana i rozstrzygnięcie tego żądania nie dotyczyło. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Okręgowy w pierwszej kolejności ustali na podstawie dokumentów z akt rentowych okoliczności konieczne dla rozstrzygnięcia w przedmiocie żądania ubezpieczonego i na podstawie przepisów prawa materialnego, do których odniesie te okoliczności, rozstrzygnie kwestię zasadności zgłoszonego roszczenia, uwzględniając fakt, iż odwołanie dotyczy dwóch decyzji.

Sąd Apelacyjny zaznacza, że nawet mając na uwadze ekonomię procesową nie mógł zmienić orzeczenia w postulowanym przez ubezpieczonego kierunku albowiem skoro apelację wniósł jedynie organ rentowy to taka zmiana byłaby na niekorzyść apelującego, co niezgodne byłoby z art. 384 k.p.c.

Mając powyższe na względzie Sąd Apelacyjny z mocy art. 386 § 4 k.p.c. orzekł, jak w sentencji, pozostawiając rozstrzygnięcie o kosztach instancji odwoławczej na podstawie art. 108 § 2 k.p.c. Sądowi Okręgowemu.

Sędzia Barbara Białecka